Spring naar inhoud

Carillon Summer 2020

Beverwijk (NL) carillon concert, maandag 15 juni 2020: Beverwijk carillon concert

Sluis (NL) carillon concert, zondag 19 juli 2020:

Stabkirche Hahnenklee (DL), 23 juli 2020: Hahnenklee 23 July 2020

Boxtel (NL), zondag 26 juli 2020: Boxtel carillon concert

Rhenen (NL), Cuneratoren: zaterdag 1 augustus 2020: Rhenen carillonconcert 2020

Woerden (NL), Petrustoren, woensdag 12 augustus 2020

Henriette Stift Hannover (DL) 14 t/m 16 augustus: Workshops carillon aan leden Deutsche Glockenspiel Vereinigung.

Katholische Stadtkirche Eppingen (DL), 30 augustus 2020: Eppingen 30 august 2020

Toelichting Carillon Concert Boxtel

Biography

BIOGRAFIE Mathieu Daniel Polak

 

Celtic Music Concert Almere

Op vrijdag 17 april zal ik een concert geven met Keltische muziek op beiaard. De arrangementen zal ik binnenkort maken en publiceren in dit bericht.

Celtic Concert Almere

Celtic Concert Almere

IMG_6386

Visser-Neerlandia Prijs

Op 1 februari 2020 ontving Mathieu Daniël Polak uit handen van de vicevoorzitter van het Algemeen Nederlands Verbond (ANV), de heer Gui van Gorp, de Visser-Neerlandiaprijs.

Polak was daarmee een van de twee laureaten. De andere prijs werd overhandigd aan Prof. Dr. Ludo Simons. De locatie van de uitreiking was het Stadhuis van Turnhout aan de Grote Markt.

De Visser-Neerlandiaprijs is genoemd naar Herman Lodewijk Alexander Visser (Amersfoort 24 april 1872-Deventer 28 mei 1943). Visser was een Joodse filosoof en jurist, die tijdens de Tweede Wereldoorlog zelfmoord verkoos in plaats van in een concentratiekamp omgebracht te worden. Visser heeft de helft van zijn vermogen nagelaten aan het Algemeen Nederlands Verbond, waarmee het fonds voor de ANV Visser-Neerlandiaprijs is gevormd.

De jury zei over Polak’s werk: ‘’ Mathieu Daniël Polak verricht baanbrekend werk met componeren en arrangeren van carillonmuziek. Hij draagt bij aan creatieve en innovatieve veranderingen in het ‘beiaardlandschap’ door het gebruik van niet-Westerse muzikale elementen in zijn composities en arrangementen. Deze innovaties voegt hij toe aan de reeds bestaande traditionele en stijleigen vormen van beiaardmuziek, een traditie met een geschiedenis van ruim 500 jaar. Mathieu Polak’s meest recente carillonwerk is Chag Sameach (vreugdevolle en goede feestdagen), een suite voor carillon waarin de Joodse feestdagen centraal staan, zoals Purim, Pesach, Chanukah, Yom Kippur en Rosh Hashanah.’’

De laudatio werd verzorgd door Boudewijn Zwart. Boudewijn is beiaardier, organist en pianist en heeft verschillende composities op zijn naam staan. Boudewijn Zwart is stadsbeiaardier van Dordrecht, Ede, Gouda, Amsterdam, Bergambacht, Schoonhoven, IJsselstein, Barneveld, Apeldoorn, Wageningen en Zeewolde. Hij is president van de internationale beiaardiervereniging Eurocarillon. Boudewijn Zwart heeft op dinsdag 7 mei 2019 de première gegeven van de compositie Chag Sameach op het carillon van de Westertoren te Amsterdam. Een concert dat veel aandacht in de media heeft gehad en o.a. leidde tot een artikel in het Parool alsmede aankondigingen in het NIW en bij Joods bij de EO.

Boudewijn prees het werk van Mathieu Daniël Polak. In zijn laudatio zei hij onder meer: ‘’de composities zijn echt geschreven door een beiaardier. De stukken zijn snel in te studeren en met gemak foutloos uit te voeren. Anders dan bij sommige moderne muziek is het logisch geschreven en voor een groot publiek toegankelijk. Het is mooi dat er een boek is gekomen met Joodse muziek dat in première gebracht kon worden op de Westertoren in Amsterdam, een plek naast het Anne Frank Huis.’’ Boudewijn Zwart speelde ter illustratie op het oefenklavier enkele composities en arrangementen uit het boek Chag Sameach voor. Boudewijn vertelde dat hij sinds de publicatie van het boek regelmatig op carillons in binnen en buitenland uit het boek Chag Sameach heeft gespeeld. Een van de werken die Boudewijn speelde op het oefenklavier was Vidui: https://youtu.be/JBMtaJYke2E

Na de laudatio en overhandiging sprak Mathieu Daniël een dankwoord uit. Hij bedankte vooralles en vooreerst musicoloog Anton Molenaar die de aanvraag tot de prijs had ingediend, de ANV voor de toekenning van de prijs, zijn echtgenote voor alle support, zijn collega’s en vrienden, zijn moeder voor het altijd kritisch beluisteren of de emotionele lading van zijn composities duidelijk overkomt en uiteraard de mensen die aanbevelingsbrieven hadden geschreven.

De aanbevelingsbrieven om de Visser-Neerlandia aan Mathieu Daniël Polak toe te kennen zijn geschreven door: Prof. Dr. Ofer ben Amots, Prof. Dr. Jeroen D’hoe, Prof. Dr. Etty Mulder, componist Jeff Hamburg, fluitiste Eleonore Pameijer, Dr. Leo Samama en Dr. Luc Rombouts.

In het dankwoord vertelde Polak hoe belangrijk het is dat alle Nederlanders door het carillon verwelkomd worden. Dat geldt niet alleen voor de authentieke inwoners maar beslist ook voor de nieuwe Nederlanders. Polak hoop dat andere componisten en arrangeurs zich door uitgenodigd voelen, mede door de Visser-Neerlandia Prijs, bijvoorbeeld Indonesische, Surinaamse, Arabische en Chinese muziek te maken voor het carillon.

Voorafgaande aan de uitreiking hadden de beiaardiers Georg Wagner, Ariane Toffel en Christian Michel een Chag Sameach concert gegeven op het carillon van de Pieterstoren in Turnhout. Georg en Ariane speelde Night in a Sukkah samen: https://youtu.be/_sAVfXiT86M

award

carillonists

laureaten

Verslag reis Peru

Introductie

Op 10 september 2018 zijn Ruth en ik getrouwd. Als huwelijksreisbestemming hadden we het moederland van Ruth, Peru uitgekozen. Toch moesten we nog een tijdje doorsparen om de reis te kunnen maken. Uiteindelijk konden we op 16 oktober 2019 op het vliegtuig stappen en kwamen we dezelfde dag (vanwege het tijdsverschil inderdaad op dezelfde dag aan) in Lima.

De reis is dermate lang zodat een directe vlucht bijna een must genoemd mag worden. Het vliegveld is gesitueerd in de wijk Callao, bij de zee. Vandaar uit duurde het nog twee uur om met de taxi het hotel te bereiken.

De eerste dagen in Lima

We hadden een hotel in de wijk Miraflores. Dat is min of meer de wijk waar alle toeristen naartoe gaan vanwege de goede hotels, restaurants en winkels.

Het is belangrijk dat je weet welke richting je uitloopt. Ruth kent heel goed de weg en wist dat bepaalde wijken, die soms onopvallend dicht bij Miraflores liggen, gevaarlijk zijn.

Het is beslist niet aan te raden, ook in de betere wijken niet, om tassen los om je schouder te dragen; je bent hem namelijk zo kwijt.

In Miraflores namen we koffie en churros (een snack gemaakt van gefrituurd deeg) bij Manolo. Deze zaak is in Lima heel bekend. We bezochten winkelcentrum Larcomar alwaar we een lunch gebruikten met uitzicht op de Pacific.

We konden vanuit Miraflores naar de wijk Barrancos lopen alwaar we de Brug der Zuchten (Puente de los Suspiros) hebben bewonderd. Bij de brug speelden straatmuzikanten het lied La Flor de la Canela (de Kaneelbloem) dat ons lijflied is en ik in Nederland dikwijls op het carillon speel.

Cuzco

Op 18 oktober namen we het vliegtuig naar de ‘keizerlijke’ stad Cuzco. De term keizerlijk komt doordat het voor de zestiende eeuw de hoofdstad was van het rijk van de Inca.

Cuzco is heel hooggelegen. Ik dacht dat het niet zo’n vaart zou lopen maar toen de deuren van het vliegtuig opengingen, viel ik vanwege de hoogte bijna flauw. In het hotel raadde het personeel ons aan Cocathee te drinken als medicijn tegen hoogteziekte. Naast het drinken van deze thee en het eten van cocasnoepjes hebben we toch maar ook bij de Farmacia tabletten gekocht.

De stad is prachtig en het centrale plein, de Plaza de Armas, is een plek waar je je dagen kunt vermaken. Blikvanger zijn twee kathedralen. In een van de kathedralen zijn we binnen gelopen toen er een eerste communie plaatsvond. Van de kathedraal wordt veel gebruik gemaakt. We hoorden de klokken beieren bij een huwelijksceremonie en de kathedraal is opengesteld voor toeristen. Een ding is zeker, Peru is een heel katholiek land waar het geloof in alles waarneembaar en voelbaar is.

We bezochten het Museo Inca. Daar leerde ik dat het Inca Rijk eigenlijk net op volle kracht was toen de Spanjaarden de boel in de zestiende eeuw overnamen. Het verbaast mij dat in Zuid-Amerika de voertaal Spaans is terwijl je toch zou vermoeden dat iedereen het liefste de taal van de onderdrukkers zo snel mogelijk zou willen vergeten?

Naar ik begrijp wordt in ieder geval in Cuzco ook de inheemse taal, het Quechua, gesproken.

Cuzco is al hooggelegen maar het leek ons toch een leuk idee om nog een eind door te klimmen. Via een kunstenaarswijk konden we naar de hoogste wijk wandelen. Aldaar gingen we op de foto met in klederdracht gestoken Peruanen.

In Cuzco vind je veel winkels met alpaca producten. Waarschijnlijk zullen vooral toeristen de alpaca sjaals, truien en aanverwante producten kopen want al is het voor ons goedkoop, de gemiddelde Peruaan verdient niet veel. De munteenheid in Peru is de Sol. Ongeveer drie Sol is een euro. Het gemiddelde inkomen in Peru is drie tot vierhonderd euro.

Op 21 oktober gingen we met de taxi naar Ollantaytambo. Vanuit dat stadje dat op circa anderhalf uur rijden van Cuzco ligt, konden we op de trein naar Machu Picchu stappen.

Machu Picchu

De treinreis naar Machu Picchu is een hele ervaring.

De trein rijdt op een rustig tempo dwars door de bergen. Behoudens een enkel gehucht hebben we twee uren achtereen enkel natuurschoon aanschouwd. We kwamen aan in een dorpje genaamd Aguas Calientes (Spaans: warm water).

Het plaatsje oogt als een stadje uit een Cowboyfilm. Het viel ons op dat er geen auto’s rijden. Ons hotel heette het Gringo Bill Hotel. En inderdaad, in het plaatsje struikel je over de Gringo’s (Gringo staat voor buitenlanders en Noord-Amerikanen in het bijzonder).

Misschien overdreven van mij maar toen ik een mug (het kan ook een vlieg geweest zijn hoor) zag, heb ik gelijk een dubbele portie muggenspray opgedaan. Er zijn enkele muggensoorten in Peru waar je, om gezondheidsredenen, liever niet mee in contact wil komen.

In Aguas Calientes dat ook ‘Pueblo Machu Picchu’ genoemd wordt, hebben we ’s avonds in een restaurantje gegeten. Nu hebben we in Peru verschillende malen voortreffelijk gegeten maar dat kan niet gezegd worden over Aguas Calientes. Ik heb het vermoeden dat de lokale cuisine de smaak van de toerist niet erg hoog heeft zitten.

De volgende dag zijn we met de bus naar het wereldwonder Machu Picchu, de stad van de Inca’s geweest. De busreis was al een avontuur. Over hele smalle weggetjes ging de bus steil omhoog. Eenmaal bij de Gate van het park viel mijn geld uit mijn portefeuille. Gelukkig konden we het geld weer snel bijeenrapen maar het was toch een angstig moment.

De ruïnes van Machu Picchu zijn uiteraard de moeite waard om te bezoeken. Ik vrees dat ik toch niet de antenne heb om er heel gevoelig van te worden, misschien dan toch iets te veel een nuchtere Hollander? Maar ik realiseer me dat deze stad voor Ruth heel belangrijk moet zijn. De ruïnes vertellen het nationale verhaal en Machu Picchu is een belangrijk stuk van het culturele erfgoed van Peru.

Na een paar uur wandelen en klimmen zijn we teruggegaan naar de bus en hebben we vanuit Aguas Calientes de trein naar Cuzco genomen.

De terugreis was hilarisch. Het begon er al mee dat we op het treinstation als lunch chips en chocolade hebben gegeten omdat we de restaurants in het plaatsje Aguas Calientes al hadden afgeschreven vanwege de teleurstellende maaltijd de dag ervoor.

Eenmaal in de trein wist Ruth het voor mekaar te krijgen dat we zonder bijbetalen mochten blijven zitten tot aan de rand van Cuzco. Daardoor hoefde we niet via Ollaytantambo een taxi te nemen en kregen we in het laatste deel van de treinreis een bergketen te zien om u tegen te zeggen.

In de trein was een Amerikaanse dame die urenlang met mensen aan het praten was. Zij zat een paar banken achter ons maar was luid en duidelijk te horen. Haar zinsnede ‘My husband and I’ schalde voortdurend door de coupé. Zij heette mevrouw Dallas.

Ruth en ik vroegen ons af of meneer Dallas ook in de trein aanwezig was. Hij deed immers zijn mond niet open. En ja hoor, na verloop van een paar uur zagen we een meneer naar het toilet lopen. Hij keek achterom toen hij van mevrouw Dallas enkele instructies meekreeg. ‘’Dat moet meneer Dallas zijn,’’ opperde Ruth en dat bleek ook zo te zijn.

Eenmaal terug in Cuzco hadden we nog een overnachting in een geweldig hotel met een al even goed ontbijt en namen daarna het vliegtuig naar Lima om vandaaruit direct over te stappen naar Tarapoto. De reis van Cuzco naar Tarapota heeft ons in een dag door drie landschapsvormen geleid. Cuzco ligt in de bergen (Sierra), Lima ligt aan de kust (Costa) en Tarapoto in het Amazone Laagland (Selva).

 Tarapoto, Picota & Moyomamba

Op het vliegveld in Tarapoto sprak ik iemand ik iemand met een Keppel op. Ik vroeg hem of hij naar Tarapoto was gegaan om voor de Shabbat een Minyan te maken. Er kan immers alleen een dienst plaatsvinden in een Synagoge bij tien of meer personen en mijn vermoeden was dat er in de Selva (de regio van het tropisch regenwoud) niet veel Joden zouden wonen. David bleek er al tien jaar te wonen en te werken. Hij nodigde ons uit om met hem de Shabbat te vieren. Het leek mij wel heel leuk maar in het licht van de reis was daar eigenlijk geen tijd voor.

Op het vliegveld was het flink warm ook al was het al later op de avond. We werden opgehaald door de moeder en de jongste zus van Ruth. Vanaf het vliegveld zijn we naar het dorp Picota gereden alwaar de andere zussen ons opwachtten.

Ze waren blij Ruth te zien en met de koffer met 23 kilo aan cadeaus die we hadden meegebracht.

De volgende ochtend hebben we bij de moeder van Ruth koffiegedronken. Daarna zijn we een wandeltocht door Picota gaan maken. Ruth heeft daar enkele jaren gewoond. Bij een café hebben we Inca Cola en gebakken bananen genomen.

Zowel Sandy als Conie (twee zussen) werken bij de Farmacia in Picota. We hebben gekeken of we ze konden vinden maar ze waren elders bezig. Beide zussen combineren werk met een opleiding en zijn daardoor zes dagen per week een uur of veertien bezig met werken of met leren. Conie heeft een dochter van vijf jaar en dat meisje was al snel heel dol op mij. Ik was gelijk haar Tio (Spaans: oom).

Ruth en ik zijn relatief snel weer terug gegaan naar Tarapoto. In Picota was het te warm en het is een dorp waar in beginsel niks te doen is. De moeder en zussen van Ruth hebben ons daarna in Tarapoto bezocht.

We zijn met z’n allen vanuit Tarapoto een dag naar Lamas geweest. In dat plaatsje is een leuk kasteel dat we bezocht hebben. De zussen van Ruth plagen elkaar de hele tijd waardoor we veel hebben moeten lachen. In Lamas hebben we ijs gegeten bij een Gelateria. De dame die ons bediende en tevens eigenaresse was, was net iets te vriendelijk waardoor ik opeens een Roald Dahl gevoel kreeg. (In de betekenis van iemand die in het echt wellicht beduidend minder zoet is dan zij zich haar voordoet).

In Lamas was een folkloristisch dansfestival aan de gang. We gingen ernaartoe. Oriana, de jongste zus van Ruth, wist me over te halen om samen met haar mee te dansen. Dat vond ik superleuk natuurlijk maar naast haar was ik min of meer een dansende beer.

Nadat de zussen weer teruggingen naar Picota zijn Ruth, haar moeder en ik naar Moyobamba gegaan. In Moyobamba is Ruth geboren en haar wortels liggen vooral in deze stad. Moyomamba is vooral bekend als stad van de Orchideeën. We hebben dan ook een Orchideeëntuin bezocht.

Op de straat zagen we een katoenplant. Ik grapte dat ik dacht dat katoen van schapen kwam. Oh nee, dat was wol, mijn fout. De thermale baden in Moyobamba was heel aangenaam. We zijn in water gaan relaxen. Ieder bad heeft zijn eigen temperatuur.

In een van de baden kwam een hele groep jongens van een jaar of twaalf ook badderen. Opeens zag ik een twintigtal jongens naar mij toe kwamen die heel geïnteresseerd waren in wie ik was, waar ik vandaan kwam, welke taal ik sprak en nog veel meer. Ik had daar plezier in en het laat zien dat het ook leuk kan zijn om een Gringo te zijn. Uiteindelijk heeft de leraar die hun begeleidde van ons allen een foto gemaakt.

In de Selva is het transportmiddel hoofdzakelijk de moto taxi, een overdekte brommer.

Het was geestig om met de moto taxi door de straten te crossen alhoewel ik menig maal bang was dat hij om zou vallen. Eenmaal weer terug in Tarapoto hebben we afscheid genomen van de moeder van Ruth en zijn wij met het vliegtuig naar Lima gegaan.

De laatste dagen, hernieuwde kennismaking met Lima

De tweede ronde Lima heb ik leuker gevonden dan de eerste. Een van de belangrijkste oorzaken is dat we tijdens deze tweede ronde een bezoek hebben gebracht aan de binnenstad. Dat oude deel van Lima, waar de kathedralen en het Presidentieel Paleis zich bevinden, is opeens net zo mooi als Cuzco.

Tot een hoogtepunt reken ik de lunch in Hotel Bolivar. Dit Hotel is genoemd naar de Zuid-Amerikaanse vrijheidsstrijder Simon Bolivar.

Ruth en ik namen daar Inca Cola en Papa a la Huancaina (aardappelen met gele saus) en als dessert Limoen gebak. Dat de keuken van Peru tot de top van de wereld gerekend mag worden, bewijst Hotel Bolivar. In de lunchroom van het hotel zat ook een groep monniken.

Het verbaasde mij dat deze geestelijken ook van een dure maaltijd gebruik maakten. In Peru heerst behoorlijk wat armoede en je zou verwachten dat geestelijken zich solidair opstellen met het grootste deel van het volk. Daarom dacht ik dat deze groep wellicht samengesteld was uit leden van een Limanese toneelvereniging maar Ruth verzekerde mij dat dit niet het geval was.

Ik zag allerlei aanknopingspunten in Peru die een aanleiding zouden kunnen zijn om er nog eens wederom naartoe te gaan. Een paar zal ik noemen: de klokken en het orgel in Cuzco, de Joodse gemeente, het orkest en conservatorium van Lima en natuurlijk de familie van Ruth.

In Lima hebben we sushi gegeten met Lorena (oudere zus van Ruth) en haar man Caesar en hun zoon en dochter. Daarna gingen we naar de bioscoop van Plaza San Miguel.

We zijn in het theater naar een concert geweest waar het orkest van Lima en een violist uit Canada onder andere een concert van Brahms uitvoerden. We zaten op de eerste rij en hadden dan ook een prima zicht op de musici.

Op de laatste dag hadden we pas ’s avonds een vliegtuig naar Nederland en het was een vlucht via Parijs. Bovendien werd de vlucht uitgevoerd door Air France in plaats van KLM. (KLM is echt veel beter). Alhoewel de terugreis vanwege deze factoren minder goed was dan de heenreis, viel de Jetlag mee en waren we op 4 november weer gezond en wel thuis. 

Introduction

On September 10, 2018, Ruth and I married. As a honeymoon destination, we had chosen Ruth’s motherland, Peru. However, we had to save money for a while to make the trip. Eventually we were able to board the plane on October 16, 2019 and we arrived in Lima the same day (because of the time difference indeed the same day). The journey is so long that a direct flight can almost be called a must. The airport is located in the Callao district, by the sea. From there it took two hours to reach the hotel by taxi.

The first days in Lima

We had a hotel in the Miraflores district. That is more or less the district where all tourists go because of the good hotels, restaurants and shops.

It’s important that you know which direction you’re heading. Ruth knows the way very well and knew that certain districts, which are sometimes inconspicuously close to Miraflores,  are dangerous.

In Miraflores we took coffee and churros (a snack made of fried dough) at Manolo. This restaurant is very well known in Lima. We visited the Larcomar Shopping Centre where we used lunch overlooking the Pacific Ocean.

We could walk from Miraflores to the Barrancos district where we admired the Bridge of Sighs (Puente de los Suspiros). At the bridge, street musicians played the song La Flor de la  Canela  (the Cinnamon Flower) that is our favorite song and I often play it on the carillon in the Netherlands.

Cuzco

On October 18, we took the plane to the ‘imperial’ city of Cuzco. The term imperial is because it was the capital of the Inca’s empire before the sixteenth century.

Cuzco is very high. I thought it wasn’t going to be such a big deal, but when the doors of the plane opened, I almost fainted because of the altitude. At the hotel, staff advised us to drink Coca tea as a medicine for altitude sickness. In addition to drinking this tea and eating coca sweets, we bought tablets from the pharmacy.

The city is beautiful and the main square, the Plaza de Armas, is a place where you can have multiple days of entertainment. Eye-catcher are two cathedrals. In one of the cathedrals we walked in when a first communion took place. The cathedral is frequently used. We heard the bells at a wedding ceremony and the cathedral has been opened to tourists. One thing is for sure, Peru is a very Catholic country where faith in everything is perceptible and palpable.

We visited the Museo Inca. There I learned that the Inca Empire was actually just at full force when the Spaniards conquered the country in the sixteenth century. I am surprised that in South America the language is Spanish, even though you would suspect that everyone would prefer to forget the language of the oppressors as soon as possible?

I understand at least in Cuzco the native language, Quechua, is also spoken.

Cuzco is already high, but it seemed like a nice idea to climb a long way. Through an artist’s district we were able to walk to the highest district. There we took a picture with Peruvians dressed in costumes.

In Cuzco you will find many shops with alpaca products. Probably tourists will mainly buy the alpaca scarves, sweaters and related products because although it is cheap for us, the average Peruvian doesn’t earn much. The currency in Peru is the Sol. About three Sol is a euro. The average income in Peru is three to four hundred euros.

On October 21, we took a taxi to Ollantaytambo. From that town, about an hour and a half drive from Cuzco, we were able to board the train to Machu Picchu.

Machu Picchu

The train journey to Machu Picchu is a great experience.

The train runs at a slow pace right through the mountains.

We arrived in a village called Aguas Calientes  (Spanish: hot water).

The town looks like a town from a Cowboy movie. We noticed that there are no cars driving. Our hotel was called the Gringo Bill Hotel. And indeed, in the town you stumble over the Gringo’s (Gringo stands for foreigners and North Americans in particular).

In Aguas Calientes, also called ‘Pueblo Machu Picchu’, we ate in a restaurant in the evening. Now we have eaten in Peru several times exquisitely but that cannot be said about Aguas Calientes. I suspect that local cuisine does not estimate the taste of the tourist as very high.

The next day we went by bus to the world wonder Machu Picchu, the city of the Incas. The bus trip was already an adventure. Over very narrow roads, the bus went up steeply. Once at the Gate of the park, my money fell out of my wallet. Fortunately, we were able to pick up the money quickly again, but it was still an anxious moment.

The ruins of Machu  Picchu  are obviously worth visiting. I’m afraid I don’t have the antenna to become very sensitive, maybe a little too much of a sober Dutchman? But I realize that this town must be very important to Ruth. The ruins tell the national story and Machu  Picchu is an important piece of Peru’s cultural heritage.

After a few hours of walking and climbing we went back to the bus and we took the train from Aguas Calientes to Cuzco.

The return trip was hilarious. It already started that we ate chips and chocolate at the train station for lunch because we had already written off the restaurants in the town of Aguas  Calientes because of the disappointing meal the day before.

Once on the train Ruth managed that we could sit without extra payment until the outskirts of Cuzco. As a result, we didn’t have to take a taxi via Ollaytantambo and we got to see amazing mountain views.

On the train there was an American lady who spent hours talking to people. She was a few benches behind us but was loud and clear to hear. Her phrase ‘My husband and I’ swayed through the cabin for a long time. Her name was Mrs Dallas.

Ruth and I wondered if Mr. Dallas was on the train, too. After all, he didn’t open his mouth. And yes, after a few hours we saw a gentleman walking to the bathroom. He looked back when he got some instructions from Mrs. Dallas. “That must be Mr. Dallas,” Ruth suggested, and that turned out to be the case.

Once back in Cuzco we had another night in a great hotel with an equally good breakfast and then took the plane to Lima to switch directly to Tarapoto. The journey from Cuzco to  Tarapota  led us through three landscape forms in a day. Cuzco is located in the mountains (Sierra), Lima is located on the coast (Costa) and Tarapoto in the Amazon Lowlands (Selva).

 Tarapoto, Picota & Moyomamba

At the airport it was quite hot even though it was already late in the evening. We were picked up by Ruth’s mother and youngest sister. From the airport we drove to the village of Picota where the other sisters were waiting for us.

They were happy to see Ruth and were happy about the suitcase with 23 kilos of gifts we brought. The next morning, we had coffee with Ruth’s mother. After that we went to take a walking tour of Picota. Ruth lived there for several years. At a café we took Inca Cola and baked bananas.

Both Sandy and Conie (two sisters) work at the Farmacia in Picota. We checked if we could find them, but they were working elsewhere. Both sisters combine work with training and are therefore working or learning six days a week for about fourteen hours.

Conie has a five-year-old daughter and that girl soon liked me very much.  I was right her Tio  (Spanish: Uncle).

Ruth and I went back to Tarapoto relatively soon. In Picota it was too hot and it is a village where, in principle, there is nothing to do. Ruth’s mother and sisters visited us in  Tarapoto  afterwards.

We’ve all been to the city ‘Lamas’ nearby Tarapoto for a day. In that place there is a nice castle that we visited. Ruth’s sisters tease each other all the time so we laughed a lot. In Lamas we ate ice cream at a Gelateria. The lady who served us was also the owner. She was just a little too friendly, so I suddenly got a Roald Dahl feeling.  (In the sense of someone who is in real life perhaps significantly less sweet than she appears).

In Lamas a folkloric dance festival was organized. We went there.  Oriana, Ruth’s youngest sister, managed to persuade me to dance with her. Of course, I liked that, but besides her I was more or less a dancing bear.

After the sisters went back to Picota, Ruth, her mother and I went to Moyobamba.  In  Moyobamba  Ruth was born and her roots are mainly in this city. Moyomamba  is best known as a city of orchids. We have visited an Orchid Garden.

On the street we saw a cotton plant. I joked that I thought cotton came from sheep. Oh, no, that was wool, my fault.

The thermal baths in Moyobamba were very pleasant. We started to relax in water. Each bath has its own temperature.

In one of the baths, a whole group of boys of about 12 years also bathed. All of a sudden, I saw about twenty lads coming to me who were very interested in who I was, where I came from, what language I spoke and much more. I had fun in that and it shows that it can also be nice to be a Gringo.  Eventually, the teacher who accompanied them, took a picture of us all.

In the Selva the means of transport is mainly the moto taxi, an indoor moped.

It was witty to cross the streets by moto taxi even though I was afraid he would fall over. Once back in Tarapoto we said goodbye to Ruth’s mother and we went by plane to Lima.

The last few days, renewing introduction to Lima

I liked the second round lima more than the first. One of the main reasons is that during this second round we visited the city centre. That old part of Lima, where the cathedrals and the Presidential Palace are located, is just as beautiful as Cuzco.

We had lunch at Hotel Bolivar. This Hotel is named after the South American freedom fighter Simon  Bolivar.

Ruth and I took inca Cola and ‘Papa a la Huancaina’ (potatoes with yellow sauce) and lime pastry. Hotel Bolivar proves that Peru’s cuisine can be counted among the top of the  world. In the hotel’s lunch room there was also a group of monks.

I was surprised that these clergy also used an expensive meal. There is a lot of poverty in Peru and you would expect clergy to stand solidarity with most of the people. That’s why I thought this group might have been composed of members of a Lima Theater Association, but Ruth assured me that this was not the case.

In Lima we ate at a sushi restaurant with Lorena (older sister of Ruth) and her husband Caesar and their son and daughter. Then we went to the cinema of Plaza San Miguel.

We went to the theatre for a concert where the Lima orchestra and a violinist from Canada performed a concert by Brahms. We sat in the front row and had a good view of the musicians.

On the last day we didn’t have a plane to the Netherlands until the evening and it was a flight via Paris. In addition, the flight was operated by Air France instead of KLM. (KLM is really much better). Although these factors made the return flight harsh, the Jetlag was not too  bad and we arrived home healthy on November 4.

Travel report Peru

IMG_3246

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Afbeelding

Happy New Year

New Years Card 2020

Composities lame sonore & piano

Op zondag 24 november 2019 vond in Dienstencentrum Copernicus in Den Haag een concert plaats waarbij verschillende componisten hun nieuwe werken presenteerden.

De middag werd georganiseerd door Somextro, Société des Musiciens Extraordinaires. Op het concert voerde Annette Scholten op lame sonore mijn compositie Tefilah (Heb. Gebed) uit. Zij werd begeleid door Nanke Flach aan de vleugel.

Ik had de compositie aanvankelijk bedoeld voor viool en piano en een gedeelte ervan op Facebook gepubliceerd. Annette vroeg of ik de partituur naar haar toe kon sturen. Zij was gelijk heel enthousiast en zo rolde er uit premiere in Den Haag uit.

De lame sonore wordt in de volksmond een zingende zaag genoemd. Annette is een pionier en laat het instrument beetje bij beetje ontwikkelen tot een echt concertinstrument. Bovendien verbindt zij zich aan modern-klassieke componisten die het repertoire voor het instrument willen helpen opbouwen.

Nanke Flach kende ik al van mijn studieperiode. De vader van Annette blijkt gepensioneerd beiaardier te zijn. Zo is de wereld toch weer kleiner dan je zou denken.

De uitvoering van Tefilah voor lame sonore is te horen en te zien op YouTube: https://youtu.be/1fOUn5iAbe4

Tevens is Tefilah te horen op Soundcloud: https://soundcloud.com/mathieu-daniel-polak/tfilah-vehaya

Op de pagina scores en/of more scores vindt u de bladmuziek. Omdat ik voor de lame sonore enthousiast ben geworden, heb ik in december 2019 ‘Misheberach’ (Heb. Gebed voor de zieken) gecomponeerd en werk nu aan ‘Chanson Hébraïque.’ Nu maar hopen dat Annette en Nanke een gelegenheid vinden het drieluik in 2020 op de planken te brengen.

De bladmuziek van de versies voor viool en piano vindt u hier:

Tfilah Vehaya Full Score

Mi Sheberach score and parts 17 dec 2019

Chanson Hébraïque – Full Score

Links: https://www.annettescholten.nl/tfilah-vehaya-for-lame-sonore-and-piano-composer-m-polak/

24 november

75250843_1239127546271681_574745982315528192_o

In gesprek met concertpianist Geoffrey Madge

IMG_3942

Annette Scholten (Lame Sonore) & Nanke Flach (piano) voeren Tefilah uit

IMG_3934

Workshop Hannover

Am Freitag, den 9. August, fuhr ich mit dem Auto nach Hannover, wo ich zum ersten Mal in Deutschland einen Workshop zum Thema Glockenspiele geben wollte. Grundsätzlich ist Hannover auch mit dem Zug sehr gut zu erreichen. Meine Glockenspielstudentin Jessica Simonetti sagte mir, dass es eine direkte Verbindung von Zwolle (Niederlande) nach Hannover gibt. Jessica wird den Glockenspiel-Hauptfachkurs ab September an der Niederländischen Glockenspielschule in Amersfoort beginnen. Um mich zu verabschieden, wollte sie am Workshop in Hannover teilnehmen. Es stellte sich heraus, dass sie eine so gute Zeit hatte, dass sie nächstes Jahr wieder nach Hannover kommen wird.

Der Workshop begann Freitagnachmittag mit einer Vorstellungsrunde. Alle kamen zusammen in die große Halle des Diakovere Henriettenstift, Marienstraße 90. Es waren etwa zwanzig Teilnehmer. Einige davon, einschließlich meiner Studenten, Georg Wagner und Ariane Toffel, kenne ich schon gut.

Die Zusammensetzung der Gruppe war sehr unterschiedlich, wobei mir aufgefallen ist, dass verschiedene Altersgruppen vertreten waren. Leonie Vestner (Kassel), Daniel Schönemeier (Minden) und Iullia Osintseva bestätigen das Carillon spielen auch cool ist für die jüngere Generation.

Die Vorstellungsrunde wurde eröffnet durch den Organisator der Veranstaltung, Frau Anke-Christina Müller.

Ulrich Seidel, der Präsident der Deutschen Glockenspiel-Vereinigung hatte sein Übungsklavier mitgenommen. Das war ein wunderschönes Instrument, gebaut von Reinold van Zijl. Das Instrument bietet kaum Lärm wenn Sie spielen. Es kann an den Lautsprechern angeschlossen werden, so dass der Ton ein breites Spektrum kriegt.

Ulrich hatte zwei Schüller in den Workshop mitgenommen, darunter Tamara Bourvé. Ich hatte sie bereits einige Wochen zuvor in Erfurt getroffen, wo sie mich als Gastgeberin beim Konzert empfing.

Ein besonderer Gast war Frau Ritter. Ihr Ehemann Wilhelm Ritter leitet seit vielen Jahren den Workshop in Hannover und er ist 2018 verstorben. Dieser bedeutende Carillonneur, der viel zur Glockenspielkultur in Deutschland beigetragen hat, wurde am Freitagnachmittag, dem 9. August, mit einem In-Memoriam-Konzert geehrt.

Neben Wilhelm Ritter (1950-2018) war das Konzert auch der Diakonesse Lore Wartenberg (1931-2018) gewidmet. Frau Wartenberg hatte ein warmes Herz für das Glockenspiel, spielte das Glockenspiel selbst und arrangierte mehrere Lieder für das Glockenspiel.

Das Gedenkkonzert begann um 16 Uhr. Das Glockenspiel befindet sich in einem Turm im Garten des Diakonissenhauses. Die vielen Blumen, Bäume und der Teich machen den Hörgarten zu einem idyllischen Ort.

Christian Michel hat Präludium V von Matthias van den Gheyn (1721-1785) am Konzert gespielt:  https://youtu.be/7rNGa1FJwKk

Eine der Teilnehmerinnen, Antonia Krödel, ist verantwortlich für die sozialen Medien des Deutschen Glockenspielverbandes. Sie veröffentlichte eine Ankündigung und mehrere Berichte über den Workshop auf Facebook.

Der erste Unterricht fand nach dem Konzert statt. Der Unterricht befasste sich hauptsächlich mit den Stücken der Konzerte. Einige Teilnehmer, darunter Hildegard Diers, wollten alles über die Sitzposition und Spieltechnik wissen. Mit anderen habe ich daran gearbeitet, die Melodie oder externen Rhythmus herauszubringen (den Rhythmus nicht nur beschreiben aber mittels Dynamik ausdrücken). Wieder andere wollten wissen, wie man ein Klavierstück für Glockenspiel arrangiert.

Der Workshop besteht nicht nur aus Spielen und Lernen Komponenten. Der soziale Aspekt ist mindestens genauso wichtig. Die Carillonneure lernen sich am Wochenende besser kennen. Wir gingen sowohl am Freitag als auch am Samstagabend in die Pizzeria.

Vielleicht wäre es schön, nächstes Jahr ein Abendprogramm mit dem gemeinsamen Anschauen von Videos über das Glockenspiel aufzustellen? Die Idee wurde von den Teilnehmern positiv aufgenommen.

Die Workshops begannen bereits am Samstag, den 10. August um 9.20 Uhr. Fast alle waren um 9 Uhr da, was ein Zeichen der Begeisterung ist. Nach dem Unterricht und dem Mittagessen gab ich einen Workshop über Improvisation. Es gab drei Arten von Improvisationen, an denen ich mit den Teilnehmern gearbeitet habe.

Für einige war das Improvisieren völlig neu. In diesem Fall lasse ich die Melodie auf Noten, durch Spielen der Akkordsymbole als Basstöne im Pedal, begleiten. Eine einzelne Note könnte in den Alt gelegt werden, damit sie plötzlich freier spielen können.

Ein anderer Teilnehmer, Johannes Lang, ist ein professioneller Organist. Er nahm ein Motiv aus Beethovens Mondscheinsonate und spielte es in allen möglichen Transpositionen. Andere Teilnehmer fanden es interessant, eine freie Improvisation einzurichten. Ulrich Seidel zeigte, wie ein Baum nach Glockenspielmusik klingen würde. Leonie Vestner entwarf eine absteigende Skala, die dem Song Go down Mosesein visuelles Zwischenspiel gab.

Georg Wagner hat am Samstagmittag Konzert einige meiner Studien aus dem Bad Godesberg Buch gespielt. Auf YouTube habe ich seine Leistung einer der Studien veröffentlicht: https://youtu.be/BW0HXOcVPlg

Das letzte Konzert fand am Sonntagmorgen statt. Alle Konzerte wurden mit Kaffee und Kuchen gesegnet. Davit Drambyan aus Halle und Iullia Osintseva aus Erfurt improvisierten über eine Melodie aus der Ukraine.

Einige Teilnehmer zeigten, dass Einstimmigkeit auf Glockenspiel auch sehr gut funktionieren kann. Reinhard Kwaschik aus Gross Kreutz spielte das niederländische Lied Geef Vrede Heer, geef Vrede.Ich beendete das Konzert mit einem Lied über den Frieden: Mr. Andrew Carnegie’s Peace March von Jan J.H. van Rosmalen, arrangiert von Luc Rombouts.

Eine Aufnahme finden Sie auf YouTube: https://youtu.be/NBVa7dijfnY

Die Atmosphäre war sehr gut und ich habe das Gefühl, dass alle mit dem Wochenende zufrieden waren. Nächstes Jahr findet der Workshop vom 14. Bis 16. August statt. Sie können aktiv (spielend) oder passiv (als Zuhörer) am Workshop teilnehmen. Aufgrund des Großen Interesse an dem Workshop ist eine rechtzeitige Reservierung eine gute Idee.

 

aankondigingworkshop

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Carillonfestijn Woerden

Op 7 september 2019 vindt een bijzondere dag in Woerden plaats met veel beiaardconcerten, solo, duo, zelfs trio en in samenspel met andere instrumenten. Aanleiding is het vijfentwintigjarig jubileum van Henk Verhoef als stadsbeiaardier van Woerden. Het lijkt mij een prachtige dag te gaan worden en zeker aantrekkelijk om te bezoeken. Van harte welkom om te komen kijken en luisteren!

IMG_0984

Voor deze dag heb ik een stuk voor drie beiaardiers gecomponeerd. Henk Verhoef zal op de toren een ostinato spelen terwijl Dick Klomp en ik op het plein op een reizende beiaard musiceren. De bladmuziek vindt u hier als PDF: Volledige Suite_pagenumber

Mijn bijdrage aan de dag bestaat uit twee concerten. Het eerste concert bestaat uit een paar solo stukjes en liederen gezongen door het koor Rhythm & Friends, begeleid door het carillon. Programma: Concert koor met beiaard 7 september

Het tweede concert begint met quatre-mains muziek gespeeld door Dick Klomp en mij. Daarna speelt Henk Verhoef mee vanaf de toren. Programma: Concert drie beiaardiers

De partituren van de quatre-mains muziek vindt u hier als PDF’s:

Drie Schumann stukjes

CHEVAUCHEE_1915_Galop_pour_piano_dAlcide_Giroux – Full Score

Night in a Sukkah – Full Score

Twee etudes van Duvernoy

Compositie Mr. Andrew Carnegie’s Peace March van Jan H.J. van Rosmalen, gearrangeerd door Luc Rombouts: Van Rosmalen, Mr. Carnegie’s Peace March – 3 octaves

Afbeelding van de klokken van de Petrustoren van Woerden:

FDE77C41-01D3-4234-9F8C-D03762960E9C

Drie popsongs van het concert: Drie popsongs van het concert

Twee liederen carillon met koor: When I’m sixty-four Mathieu – Full Score

Halleluja nederlands Mathieu – Full Score

Tijdens de Carillon Workshop in Hannover hebben Jessica Simonetti, Georg Wagner & Ariane Toffel de Woerdense Suite als studieobject doorgespeeld. De uitvoering is door Ulrich Seidel opgenomen en op YouTube gepubliceerd: https://youtu.be/dXMbwP7RoS8

 

Songfestivalliedje op Carillon

Duncan Laurence, winnaar Eurovisie Songfestival 2019, woont in Amersfoort. Nu maar hopen dat hij aankomende donderdag zijn lied hoort als ik het speel op het carillon in Amersfoort!

Geluidsopname carillon Woerden: https://soundcloud.com/mathieu-daniel-polak/arcade-petrustoren-woerden

 

Eurovisie Songfestival Concert 2019

Eurovisie Songfestival Concert 2019

Arcade eindversie – Full Score

Uitvoering 23 mei 2019 Amersfoort: https://youtu.be/vvS_akhu9oc

Uitvoering 25 mei 2019 Woerden: https://youtu.be/VFT_hs8wQEI

Chag Sameach 2019

Op dinsdag 7 mei gaf beiaardier Boudewijn Zwart van 19.00 tot 20.00 uur op het carillon van de Westertoren in Amsterdam een concert met composities en arrangementen van Mathieu Daniel Polak. Het concert heet Chag Sameach (Heb. Fijne Feestdag) en heet naar het gelijknamige muziekboek van Mathieu Daniel Polak. Het boek is tot stand gekomen middels een stipendium van het Fonds voor de Podium Kunsten en de stichting Music of Many Cultures.

westertoren amsterdam

Tijdens een try-out op dinsdag 2 april 2019 overhandigde Mathieu het boek (als concept) aan Boudewijn. De officiële overhandiging vond plaats op 7 mei 2019. De foto van 2 april:

overhandigenboek

Op 2 april bezocht Mathieu Daniel Polak de Westertoren:

Foto Westerkerk

Boudewijn speelde uit het boek Chag Sameach o.a. Ballo di Mantova, een compositie waarop het volkslied van Israël gebaseerd is:

 

Op zaterdag 14 september zal Mathieu Polak het Chag Sameach concert tijdens de Open Monumentendag spelen op het carillon van de Laurenstoren in Weesp. Op zaterdag 28 september zal beiaardier Henk Verhoef het project afsluiten met een Chag Sameach concert op het carillon van de Petrustoren te Woerden.

De Koninklijke Nederlandse Klokkenspel Vereniging wijdde een nieuwsbrief aan Chag Sameach: Nieuwsbrief NKV

Programma van het concert als PDF: Westertorenconcert programma en toelichting

Stichting Beiaard Centrum Nederland (BCN) heeft op haar website een artikel aan het Chag Sameach programma gewijd:

IMG_0919.PNG

Voor het hele artikel kunt u de PDF openen: Composities en arrangementen voor de joodse feestdagen

Prachtig artikel over het Chag Sameach project en concert op Jonet.nl. Kol hakavod Kemal Rijken voor het interviewen en de persoonlijke tekst. PDF te lezen door te klikken op deze link: Jonet Artikel

Artikel in het Parool over het Chag Sameach Programma: Artikel Parool

Boudewijn Zwart en de componist spelen een van de stukken samen tijdens het Chag Sameach Carillon Concert op 7 mei 2019:

6721fbf6-4382-4c4c-818f-8ccc9db30442

Leshanah Haba’ah (fragment) gespeeld door Boudewijn Zwart op de Westertoren te Amsterdam: https://youtu.be/5NVtkQt9EoQ

Nan Los speelde een Chag Sameach concert in Waalre: De Schakel – Joodse muziek klinkt op Waalres vredesbeiaard

Programma Chag Sameach concert 14 september: Programma Weesp 14 september 2019

Woerden Aankondiging concert

Het Chag Sameach boek (141 pagina’s) is vanaf september te koop via de webshop van Beiaard Centrum Nederland. Chazzan en beiaardier Moshe Lewkowitz schreef een recensie. Hier leest u zijn recensie van Chag Sameach: Recensie Moshe Lewkowitz Ned en Engels

Wilt u het boek bestellen? bezoek dan de webshop van BCN: https://www.beiaardcentrum.com/webshop/product/chag-sameach-1784

Augustus 2019, uitvoering B’tseis Yisroeil op het carillon van het Raadhuis in Barneveld: https://youtu.be/kYcFz1gm9VM

Ter afsluiting van het Chag Sameach project heeft beiaardier Henk Verhoef op het carillon van de Petrustoren in Woerden een Nieuwjaarsconcert gegeven. Hij speelde o.a. Kedusha. Op Soundcloud is het stuk te beluisteren: https://soundcloud.com/mathieu-daniel-polak/kedusha

Het Chag Sameach project leidde tot een sterkere formulering van het eigen idioom. Mijn pianocompositie Etude Modeste vloeit eigenlijk voort uit het Chag Sameach project. Op Facebook werd Etude Modeste met gejuich ontvangen. Op Soundcloud heb ik het stuk gepubliceerd: https://soundcloud.com/mathieu-daniel-polak/etude-modeste